WAO – bronstige herten – WEEKEND
#hike #camp #eat #repeat #1

De mensen die me kennen weten dat ik lichtelijk lyrisch kan vertellen over de keren dat ik in de nabijheid van bronstige edelherten ben geweest. Het kan dan ook niet anders dan dat ik zo’n belevenis eens met andere mensen wil delen. In de Ardennen kan dat 1 keer per jaar. Tussen ongeveer de eerste week van september en half oktober rolt er een golf van bronstigheid over de Ardennen. Hoge Venen- boswachter Manuel weet me te vertellen dat het hoogtepunt van deze ‘hertenhitsigheid’ zich letterlijk van west naar oost verplaatst. Van dus ongeveer Viroinval naar de Oostkantons in vier weken tijd. Ik plan het WAO weekend dus netjes op 30 september en 1 oktober. Dit is meteen ook het eerste echte ‘officiële’ WAO-weekend, hetgeen van mijn kant voor de nodige opwinding zorgt om aan de verwachtingen te voldoen!

 

x

Het weekend draait natuurlijk niet enkel om die herten (en gelukkig maar, want uiteindelijk zullen we die verdorie niet eens te zien krijgen… maar dat wil ik eigenlijk pas op het einde van mijn verhaal zeggen 🙂 ). Op het programma staat op dag 1 een pittige hike van zo’n 20 kilometer door de ongerepte Hoge Venen-wildernis. En ook al weten we dat het die eerste dag bijna permanent zal regenen, toch hoop je dat het anders zal zijn. Niet dus. De wandeling start en eindigt in de regen. Korte tussenpozen is het droog maar meestal drasht het. Maar dat blijkt geen hinderpaal te zijn voor deze groep die perfect lijkt te gedijen in deze nattigheid. Er wordt aan een tempo gewandeld dat duidelijk maakt dat we hier met een bende echte hikers bijeen zijn. Ik probeer met wat plaatselijke route-aanpassingen het boeltje hier en daar nog wat te pimpen maar dat is eigenlijk niet nodig. De Venen geven in deze natte omstandigheden geheimen prijs die uitzonderlijk zijn. 3 gezwollen rivieren lopen via ontelbare poelen en indrukwekkende watervallen doorheen het gelijknamige valleien-complex die de Venen omsluiten: De Warche- , de Bayehon-, en misschien wel de mooiste van de drie, de Trôs Marets – vallei.

x

 

Tegen lunchtijd wordt het spannend. Niets is zo vervelend dan eten in de regen. Als ik één punt van kritiek mag hebben op het beheer van dit natuurgebied, dan is het wel het gebrek aan schuilhutten. Hier vlakbij over de grens in Duitsland heb je op alle wandelroutes mooie houten hutten waar je comfortabel uit de klauwen van het weer met een pak volk kunt zitten. Wij komen door een pure route-gok, een gammel hutje tegen. Maar dit is, in dit weer, beter dan niets. We kruipen dicht bij elkaar. De venen-wind is op deze hoogte dicht bij Signal de Botrange guur. We eten onze lunchpakketjes en komen terug op krachten.

De laatste slok koffie geeft het startschot om de terugweg naar het kamp aan te vatten, nog zo’n 9 km. We volgen eerst het kronkelend Polleur riviertje en buigen dan af via ontelbare vlonderpaadjes en idyllische single tracks recht doorheen Fagne de Fraineu et Lovaiseu. Regen blijft vallen. Gelukkig blijft ook de schoonheid niet uit. In de laatste kilometers komen we midden in het bos een gigantische stapel gekliefd hout tegen. We beslissen dat als iedereen 2 blokken neemt, niemand iets zal merken…

 

 

Aankomen op de kampplaats doen we in stijl. Slidend van een bergflank en springend over een laatste riviertje, de laatste kilometer maken we geen omwegen. Enthousiast zijn we. We komen aan op een zonovergoten kampeerplek begot! En dat is precies wat we nodig hebben. Zon en warmte. En een pint. Het vuur is snel aangemaakt, de eerste flessen ontkurkt. De sfeer is uitgelaten. Het is hier dat we de ontberingen van de dag, de regen en de natte voeten, neerleggen en overgaan naar de volgende level van deze trip:

AVOND

De avond valt, het vuur neemt de rol van de zon over. We eten Marokkaanse gehaktballetjes met spinazie of een vegetarische groene curry onder shelters aan een lange tafel met kaarslicht. Orval is hier duidelijk een streekproduct.

 

Terug aan het vuur speelt long time friend en muzikant Koen Kohlbacher een akoestische set met nummers van zijn band Birds That Change Colour. Beklijvende oude nummers wisselen intense nieuwe af en omgekeerd. In deze setting, aan het groot brandend vuur kan ik niet anders dan van magie spreken. Eén van de hoogtepunten van het weekend.

 

 

DAG 2

Vroeg opstaan na een late avond aan het kampvuur is niet voor iedereen simpel. De ene springt volledig opgetuigd uit zijn/haar tent, fris als een hoentje, de andere kruipt er na veel aanmoediging uit zoekend naar jas en schoenen. Na zo’n 25 minuten zitten we allemaal in de auto’s richting de herten-hotspot, vlakbij Baraque Michel. Het is ondertussen al helemaal licht, iets wat me een beetje verontrust. Het had, volgens mijn plannen, nog moeten schemeren. De wind snijdt snedig in de juiste richting (zijnde ons tegemoet), godzijdank. Na een paar kilometer stappen kom je bij het eerste observatiepunt. Hier kruisen we een groep mensen die het blijkbaar al voor bekeken houden en ook dat lijkt me een niet zo’n best voorteken. We wandelen hoopvol verder naar de meest afgelegen plaats op de herten-hotspot-boulevard en horen dan plots toch in de verte een luide brul. Het is een burlende stier die vanuit een bosje een laatste poging doet om zijn hindes te verschalken. Maar hij laat zich niet zien en ook zijn gevolg zien we helaas niet.

 

Ja, het is dus deze ochtend op deze prachtige plek – die niet veel later in de schitterende ochtendzon zal baden – dat we geen herten zullen zien. We turen allemaal wel hele kwartieren tevergeefs in de verte met verrekijkers en met het blote oog. Ook de plaatselijke hobby-natuurfotografen staan erbij en kijken ernaar doorheen hun mega lenzen. Een beetje teleurgesteld houden we het na een uurtje voor bekeken.

Zelf ben ik hier al twee keer geweest en telkens heb ik edelherten in de verte zien grazen, lopen en zelfs burlen. Deze keer laten ze zich niet kennen. Misschien heeft het te maken met het jachtseizoen dat vandaag begint. Misschien hebben de beesten al salvo’s gehoord en doen ze het wat rustiger aan, nagenietend van het vogelvrij seizoen en zetten ze zich schrap voor wat de komende drie maanden komen zal.

 

Echt wakker worden doen we wat later aan het ontbijt met hete koffie en vers brood bij het open vuur. Niets is zo heerlijk als stoken in de ochtend… die rechtstreekse energie van het vuur geeft je een boost voor de hele dag.

 

 

En dan is het tijd om het kamp op te breken en de plek er terug maagdelijk te laten uitzien. Een aantal mensen keert nu huiswaarts en de rest – zij die er nog niet genoeg van hebben –  pak ik nog mee voor een afsluitende wandeling in een voor mij totaal onbekend stukje Hoge Venen. Onze camelbak ruilen we deze keer in voor wat biertjes, een flesje wijn en wat lekkere knabbels en we doen een korte maar zeer fijne wandeling (met een aperitief-en-hilarische-natte-koe-drinkbak-pauze) in een stukje authentiek veen, het Herzogenvenn. We stuiten op enkele prachtige waterpoelen, een oude turfput en mogen van vrij dichtbij minutenlang een biddend torenvalkje aanschouwen. En dat alles met de zon op onze rug… een mooie afsluiter van een geweldig We are Outsiders- weekend.

 

 

 

WAO PRACTICAL

 

WAO GEARFREAKS

 

De foto’s op deze WAO-trip zijn genomen door Christophe Engels van RUIMTEVAARDERS, Veerle Haex en mezelf.

Met vragen kan je altijd bij mij terecht op tim@weareoutsiders.be

 

CIAO X!