HOGE VENEN HIKING
naar de oerplek

 

Wat een chance.

Het Hoge Venen Hike -weekend dat al maanden vastligt blijkt een sneeuwweekend te worden, Frank heeft dat net beslist. Opgewonden komt iedereen samen op vrijdagavond in het afgelegen groezelig hotelletje Le Perlenau buiten Monschau in het Eifelgebied. Een Oost-Europees avondmaal en een verkwikkende nacht verder staan er bij het ontbijt 5 Outsiders te kwispelen als opgewonden puppies: het heeft namelijk nog gesneeuwd gedurende de nacht en het is nog niet direct van plan om te stoppen. YESSIR. De route is uitgestippeld op de Duitse Wanderkarte Nr. 3 des Eifelvereins. De rugzak is zo licht mogelijk gevuld and the gear is ready to be used. Vlak naast het hotel ligt (en volgens ons zijn enige bestaansrecht) de GR 56. Deze Grand Route brengt ons direct het Grote Woud, het Nationalpark Eifel, in. Tot de lunchtijd volgen we de Wildnis-Trail, op de kaart aangeduid met het pictogram van een wilde kat. Aangezien we vroeg vertrokken zijn hopen we beesten tegen te komen – maar dat valt wat tegen: we spotten enkel een mooie vos (en dat zal uiteindelijk ook alles zijn tijdens deze tweedaagse).

 

 

Sneeuw dus. Veel sneeuw. Maar gelukkig lopen de paden vlot. Lunchen doen we in een kleine shelterhut. Deze hutten liggen keurig verspreid over het gebied: Duitse grondigheid. We trachten zo uitgebreid mogelijk te lunchen. Warme dranken bereiden we op onze vuurtjes, een MSR -en een Primus vuurtje op whitegas. Een vergelijkende test is interessant en zal zeker nog op WAO terecht komen maar ik weet nu al dat de MSR de Primus overklast. Het kan natuurlijk ook aan de operator liggen. Ik ben eigenaar van die laatste… Enfin!

Het doel van deze Hoge Venen Hike is om via de Duitse backroads het voor ons befaamde oerkamp Rocherath te vinden en daar de nacht door te brengen. Camp Rocherath, een beetje onze heilige plek in de Ardennen; een plek waar ik ondertussen met veel vrienden, in vele constellaties en vele keren gekampeerd heb. Het is een wildschone plek midden in de bossen van het Hasselpath. Onze eerste dag brengt ons via brede wandelpaden (in normale omstandigheden zijn die paden een beetje saai maar nu met die sneeuw valt dat een pak beter mee) aan de Duitse kant van de grens in een boog richting het dorp Rocherath. Tegen 17u steken we de grens over en komen via de andere kant aan op het Oerkamp. Het ligt er zalig bij. Ingedekt als een bedje. Hier mogen de tenten worden opgezet, 3 stuks en een shelter. En een vuur! Werk aan de winkel dus. Een uurtje later staan we als gekken het natte hout in gang te wapperen. Maar het lukt. We stoken en koken en eten en drinken tot we samen gaan slapen. Samen uit samen onder de wol. De nacht is vooral stil. Stil voor een bos. Het zal die eerste sneeuw zijn. Alles blijft stokstil staan.

 

 

‘s Ochtends is het opnieuw volop aan het sneeuwen. Jan filtert rivierwater voor de koffie, ik vecht met het vuur. Zie ons hier eens staan, wat een magisch moment. Tijd om te vertrekken. Als ervaren kaartlezer weet ik dat het er vandaag een beetje avontuurlijker aan toe zou gaan dan gisteren. Een groot deel van de hike van dag 2 loopt namelijk door het militair domein van Elsenborn (wat op dit moment van het jaar toegankelijk is) maar de paden staan niet geheel duidelijk op de kaart… En ja hoor, al snel na vertrek  vergis ik me bij een splitsing waardoor we onopvallend licht in de verkeerde richting beginnen stappen…iets dat ik pas 1 of 2 uur later in de mot begin te krijgen. Tegen 11u zitten we bijgevolg niet alleen midden in de sneeuw, midden in een uitgestrekt militair domein maar ook nog eens midden van de kaart af! Daartegenover staat wel dat we terecht zijn gekomen in een prachtig stukje onaangeroerd witte natuur. De sneeuw ligt er kniediep en het blijft sneeuwen en het is er absoluut prachtig. Iedereen marcheert op een rij achter elkaar. De ene in de andere zijn spoor.  De zoektocht naar enige herkenbaarheid op de kaart duurt zo’n twee uur. Hierin passeren we een kleine vallei, een immense vlakte, 2 riviertjes, een dichtgevroren meertje en een prachtige houten jagershut. Het ziet er allemaal zeer onbelgisch uit moet ik bijna zeggen, maar toch, dit is ons land, dit zijn onze Ardennen. Plots blijkt die jagershut op de kaart te staan! En wij dus ook! Oef. Toch een kleine opluchting. We weten waar we zijn. Nog 6 kilometer tot aan de auto’s. We zijn maar 5 kilometer verkeerd gelopen… Oeps. Honger. Time to lunch. Dat doen we onder de porch van de hut.

 

 

Hoge Venen Hikes in samenwerking met Jan Bergs van We are Hooked.

x

x